Yearly Archives: 2011

Biluzgorri, en cueros

Inoiz emango diot, no daré yo jamás,
errege bati, egia!, a un monarca, ¡verdad!,
borondatez, nahimenez, por querer, voluntad,
etekinik, begiratu!, beneficios, ¡mirad!

Ta gainera zalantzazkoa, y el de duda además,
ezta edanda, agian, ni borracho, quizás,
bourbon tragu bat gehiagoz, con un bourbon de más,
ezta horrela, ez naz gai, yo ni así, incapaz.

Zelan ba, bere aurpegian, cómo pues, si en su faz,
euro asko, agitz, mucho euro, asaz,
ikusten dut, erregarri, veo yo, voz mordaz.

Eta aldrebes!, mozorroa, ¡y al revés!, el disfraz,
jausi da eta maskara, ha caído, antifaz,
bakarrik du ta itxurazkoa, solo tiene y falaz.

Kaiolara, a la jaula

Ezagutzen da, ¡egia!, se conoce, ¡verdad!,
leku bat non erregea, lugar do majestad,
dela ontasuna… esatean, al decir que es bondad…,
jausten da faltsukerian, se cae sí en falsedad.

Sendiaren, egiazkoa, de familia, es veraz,
buruitzela ez da gai?, cabezón ¿no es capaz?,
bere etxeko gaiztakeria, de su hogar la maldad,
aurreikusteko, ¡itsumena!, de antever, ¡ceguedad!

Zeren aski txoriari, porque al pájaro asaz,
zein txorieme ausartiari, como pájara audaz,
nork hazi zuen, ¡pentsau!, quién dio cría, ¡pensad!

Ba hegazti harrapariak, pues el ave rapaz,
eta ez dena mozorrotuta, y que no es con disfraz,
bakearen usoa, la paloma de paz.

Bertsoz bertso, verso a verso

Euskaldun olerkaritik, de un poeta vascón,
bertsolari herrikoia, popular trovador,
nire barruko izanean, en mi ser interior,
irten zait, ze batasuna, me ha salido, qué unión.

Zein autore erronka, como reto de autor,
aberriko soinuarekin, con el son de nación,
gaizki edo ondo edo hobeto, mal o bien o mejor,
abesti bat botatzea, soltar una canción.

Nire amodiozko hizkuntzan, en mi lengua de amor,
dena euskara ta aukera, que es euskera y opción,
zein aberri ta ohorea, como patria y honor.

Aldez aurrez barkamena, de antemano el perdón,
doa baldin kantaria, va si el tal cantautor,
dohaia ez dauka mailan, no ha la altura su don.

Euskaraz saiatu, inténtalo en euskera

Orain dela aste bat, hace ya una semana,
goiz argitu baten, en luciente mañana,
baserriko ahotik, de una boca aldeana,
giza gauza heldu zidan, me llegó cosa humana.

Ez zen gazta ezta artilea, no era queso ni lana,
bai ordea, herkide, sí al contrario, paisana,
mezu bat non gaztelera, un mensaje do hispana,
ez egoan, kanpaia!, voz no había, ¡campana!

Niretzat ta ze osasuntsua, para mí, mí y qué sana,
zeren han, gauza ezkutua, porque allí, cosa arcana,
hizkuntz txiki ikus nuen, vi una lengua enana.

Gaizki idatzita, zaharra, mal escrita y anciana,
zein bizirik ta ez hutsa, como viva y no vana,
beragana naramana, que hacia ella me gana.

Herri politika, política popular

Bake armak, bakezkoak, de paz, armas de paz,
ta ez ekintza militarra, y no acción militar,
behar du, egi galanta, necesita, es verdad,
aro handiko herri hau, este pueblo de edad.

Askatasuna ikusteko, para ver libertad,
borrokatu ostean, tras luchar, tras luchar,
benetakoa egiteko, para hacer realidad,
gure ametsa ta amestu, nuestro sueño y soñar.

Jende ugari eta ausarta, mucha gente y audaz,
irabazi behar da, requerimos ganar,
beraz eta gainera, por lo tanto además.

Gure ahotsa hitz egiteko, nuestra voz para hablar,
gai izan behar du horrela, debe así ser capaz,
gehiengoari erakartzeko, de a los más arrastrar.

Mintzairatik aberrira, de la lengua a la patria

Nik ez dakit benetan, yo no sé de verdad,
zertan datza euskaltasuna, el que es la vasquidad,
baina euskara agian, pero el vasco quizás,
egon daiteke atzean, puede estar él detrás.

Edo aurrean, gainera, o delante, además,
urte askotako hizkuntza, este idioma de edad,
hilzorian biziki, moribundo vivaz,
dena ematen du, egia, lo da todo, veraz.

Arima eta aurpegia, como el alma la faz,
ta askatasun maitasuna, y el amar libertad,
zein justizi itxaropena, y esperar justedad.

Aberri bat, ez gehiago, una patria, no más,
gure gain, ai, ze ausarta, sobre nos, ay, qué audaz,
jarri digu ahaltsu, nos ha puesto capaz.

Akatsekin eta guzti, con errores y todo

Gauza asko izan dira, muchas cosas han sido,
konbentzitu nautenak, las que me han convencido,
nire hizkuntza maitea, mi lenguaje querido,
erabiltzera, entzunda?, a emplearlo, ¿oído?

Ba taupadaz harago, pues allende el latido,
sentitu dut nirean, en mí yo yo he sentido,
ahal izan badut erderaz, si en hispano he podido,
nire euskaran da egokia, en mi euskera es debido.

Ta nahiz ta eduki izan, y aunque yo haya tenido,
akatsen bat, jarraian, algún error, seguido,
diot dago erabakita, digo está decidido.

Ze zuzen zein porrot, que acertado o fallido,
pentsau dot erabiltzea, emplearlo he creído,
hobe dela, beteta, que es mejor, y cumplido.

Ibilbide berria, nueva trayectoria

Hartutako bidea, el camino tomado,
orain gutxi aurkitua, hace poco encontrado,
ez bada erdian uzten, si a mitad no es dejado,
zer emango du ibilia, que dará transitado.

Esaera berria, otro modo de hablado,
ze espainera ta euskara, que español, vascongado,
batu du olerki baten, en poema ha juntado,
soinu berri emateko, por dar nuevo sonado.

Ze sumatu egin dut, porque yo he notado,
ni eroanda naizela, el que soy yo llevado,
nire hizkuntza maitera, a mi idioma amado.

Ta herri ahaztu batena, y de un pueblo olvidado,
jada esanda duena, que ya tiene expresado,
nora doa, Estatura, dónde va, al Estado.

Elebitasunera, al bilingüismo

Atzo, gaur eta bihar, ayer, hoy y mañana,
este pueblo, que se ama, herri hau, maite dana,
lo que sueño yo siempre, beti amesten dudana
egiten badu, hosanna, si él lo hace, hosanna.

Va a ser libre, está dicho, aske izango da, esana…,
baldin eta nahiekin, siempre y cuando con gana,
Frantzia zein Espainiari, a la Francia y la hispana,
él dé afán o trabajo, ematen badu lana.

Eta ondorioz, hertarra, y por tanto, paisana,
para hacer ha la tropa, dauka egiteke andanak,
osasungarri dana, lo que es cura o que sana.

Lo que ha dado por ser, bera izateko emana…,
ezin da, kaletarra, no se puede, villana,
olvidar pues ha ser, ahaztu zeren du izana.

Tristeza innatural

Llora el cielo de pena, rompe a llantos la mar, 
anda a lloros la tierra, corre el río a rabiar,
salta a lagos la lágrima, vuelve en cimas a helar,
cuenta gotas la hierba, ven los bosques millar.

Está a charcos el suelo, gimotea el pinar,
se lamenta el desierto, qué flor fue a suspirar,
van dolidas las olas, el volcán a explotar,
a caer la cascada, fontanar a manar.

Se deshiela el cometa, iceberg dio el sonar,
la laguna ene ondas, arroyuelo inundar,
un tsunami asteroide, viento el astro solar.

Agua da el universo, fuego esfera estelar,
el espacio el vacío, todo un mundo eclipsar,
cuánto océano arena y cristal el glaciar.